Książka poświęcona jest losom warszawskich kamienic, przez ostatnie kilkadziesiąt lat jednym z najbardziej niedocenianych zabytków Warszawy. Te, które przetrwały bombardowania 1939 roku, radzieckie naloty podczas niemieckiej okupacji, powstanie warszawskie a w końcu systematyczne podpalanie i wyburzanie przez Niemców po powstaniu, po wojnie musiały jeszcze stawić czoła nowemu systemowi. Eklektyzm i secesję uznano wówczas za „kierunki wsteczne”, wiele kamienic rozebrano, a pozostałe odebrano właścicielom, skazując je na wieloletnią dewastację.

Ponad 20 kamienic opisanych w książce to przeważnie budynki o wysokich walorach architektonicznych, zaprojektowane przez znanych architektów. Dzisiaj część z nich przeszła generalne remonty i stała się ponownie piękna, często jednak kosztem zmiany swojej funkcji. Pozostałe trwają w różnym stanie zaniedbania. Niektóre nadal są wyburzane, nawet w ścisłym centrum miasta.

Czym jednak było by miasto gdyby nie ludzie? Dlatego kanwą książki stały się opowieści mieszkańców kamienic, których własna biografia ściśle splotła się z losami domów. Ilustrują je fotografie wykonane przez Jana Brykczyńskiego. Są wśród nich portrety rozmówców oraz zdjęcia kamienic, a zwłaszcza ich architektonicznych detali: stiuków, balkonów, kafli, fresków.